Dat was toen, ergens in die warme zomer, en 8 september leek nog heel ver weg. Ineens was het zover… Toen in de vroege ochtend je warme voetjes het toch wel een stuk koudere slaapkamervloertje beroerden, ging de gedachte al vlot richting de kledingkeuze voor het evenement waarvan jij deel zou uitmaken aan het eind van die middag. Het hardloop-shirtje was gauw gekozen, je bent niet voor niets toegetreden tot het legioen der Govadianen! Maar moest daar nog iets onder; erover was geen optie vanwege de herkenbaarheid? En was het al tijd voor een lange broek, want een ¾-broek, zo staat op de website van ons cluppie te lezen, is maar een ‘boks voor twijfelaars’? Naarmate de dag vorderde steeg echter de temperatuur en werd de knoop in je maag strakker; enige prestatie werd toch wel door Dries verwacht, maar kon je dat wel waar maken…

Zo tegen 16:45 uur was er rond de grote kerk een bonte kakafonie aan kleuren, maar de in grijs-oranje gehulde Govadianen, die uit alle krochten van de samenleving (ja, zelfs uit Huissen al zeggen ze daar zelf “Huusen”) waren komen aangekropen wisten elkaar feilloos te vinden, ondanks het feit dat menigeen elkaar (nog) niet kende. Gelukkig waren er wel wat warme blikken van herkenning en ook van lotsverbondenheid (“Hoe ben ik in vredesnaam in deze situatie verzeild geraakt?”). Als lichtend baken en rots van sta-vast stond te midden van dat alles onze vertrouwde Dries met een tevreden en trotse glimlach. Er waren maar liefst 24 volgelingen afgereisd naar Varsseveld, de stad van internationale allure, getuige de plaatsnaamaanduiding in Nederlands en Koreaans en weldra spoedig ook in het Mandarijn, afhankelijk van de prestaties van ons aller Guus Hiddink tijdens zijn allerlaatste voetbalcoachklus in het verre China.

Met een mengeling van tanend zelfvertrouwen en stijgende twijfel toog de hele meute de kerk in voor een groepsfoto nabij het altaar; de cameraman moest flink achterwaarts om een ieder erop te krijgen en nam zich heilig voor volgend jaar ook een groothoeklens toe te voegen aan zijn tas met accessoires. De hamvraag “Neemt gij die en die tot uw wettelijke … een belooft gij trouw?” werd gelukkig niet gesteld dus er hoefde niets geveinsd te worden en gaf daarmee de mogelijkheid deze deelname te beperken tot een one-night-stand, mocht het blijken toch niet zo te bevallen tussen jou en de hardloopsport in groepsverband.

De klok van 17:30 kwam snel naderbij, dus gauw nog even een zenuwplasje lozen … voor het serieuzere werk was het inmiddels te laat. Langzaam werden we het startvak ingedreven, een beetje zoals schapen ten tijde van het offerfeest, en het beetje bravoure dat nog over was werd met moeite door je droge mond weggeslikt. Gefrunnik aan knopjes van horloges en telefoons met hardloopapp’s was op dat moment de favoriete activiteit van velen, want het vastleggen van een eventuele prestatie van topformaat zou zo maar eens nodig kunnen zijn om naderhand ongelovige Thomassen te confronteren met hun ongelijk.

Het startschot had waarschijnlijk geklonken, want ineens schuifelde de mensenmassa voorwaarts… stapje-voor-stapje… zo ging die 5 km warempel nog een avondvullend programma worden! Ineens was daar de ‘fuik’ en éénmaal daar doorheen had je volop de ruimte en ging de snelheid van de deelnemers voor, naast en achter je gestadig omhoog. “Achterblijven of gas d’r op was het devies”, en zo stoven ook de Govadianen, de één wat soepeler en sneller dan de ander, maar allen op maximaal niveau en volop gedreven door aangewakkerd enthousiasme en inmiddels ook bevrijd van zenuwen, door de straten van dit anders zo rustige dorpje, aangemoedigd door de bewoners die speciaal voor dit doel even de vaste stek achter de geraniums hadden verlaten. Links-af een fabrieksterrein op en toen scherp rechts tussen de magazijnstellingen door, omhuld door luidde house-klanken van een oversized muziekinstallatie, nog eens 30x versterkt door de akoestiek van de loods… geen wonder dat je van de organisatie niet mocht lopen met je eigen ‘oortjes’ in! In de verte doemde de kerktoren alweer op en opgenomen door het zuchtende en steunende peloton werd je als het ware mee voorwaarts gezogen richting de finish, al was die zuigende werking meer mentaal van aard en moest de fysieke voortstuwing toch echt vanuit je eigen protesterende lijf komen.

De snellere onder ons waren op dat moment al lang en breed bezig aan hun tweede en laatste ronde op jacht naar een podiumplaats. En warempel, dat is zelfs 1 Govadiaan gelukt en dat in een tijd waar Dries nauwelijks van had kunnen dromen! Helaas hebben de 4 teams, op basis van de totaaltijd van de 4 snelste lopers per team, zich niet in de kijker kunnen spelen. Maar de onderlinge trots dat we met elkaar toch maar een mooie sportieve avond hebben mogen beleven speelde de boventoon. En hoewel we weten dat dit niet de beste sportdrank is en de vloeibare calorieën zich rechtstreeks op je heupen nestelen, smaakte het biertje ons naderhand opperbest, terwijl we er totaal niet-jaloers getuige van waren dat de graat-magere toppers in hun eigen wedstrijd parcours-records verpletterden alsof het een lieve lust was.

Oh ja… Wat die one-night-stand betreft hoeft Dries zich geen zorgen te maken, we kijken nu al uit naar onze volgende date!