Schuim-koppende isotone dorstlessers

Gerd de Lange - Gastblogger Covadis

De meeste Govadianen hadden amper een zetje nodig van onze gedreven Dries om zich aanmelden voor The Night Run Festival in Nijmegen… En zij die het zetje wel nodig hadden, hadden aan een vage toespeling over de rijkelijk vloeiende schuim-koppende isotone dorstlessers na afloop van de run voldoende om als een blok te vallen voor dit verleidelijke aanbod. 

Scherp 19:22, ruim voor de wees-op-tijd 19:30!’, stond er een stevige meute gereed op de stoep voor het Covadis-pand, luchtig gekleed in het grijs-oranje Govadis shirt met daaronder een variatie aan broeklengtes, ja zelfs een enkele ¾ , terwijl de dame in kwestie toch heus verrekt mooie knieën heeft. Onze topcoach Dries en zijn secondanten hadden voor de atleten en meereizende aanhang een luxe touringcar geregeld… Ze hadden de chauffeur wel 1000x op het hart gedrukt dat hij er vooral voor moest zorgen dat ie om uiterlijk 20:15 in Nijmegen zou zijn… Welnu, dat was ie dan ook; helaas was op dat moment zijn bus nog leeg! Het mooie van Covadis is dat ze altijd & immer een ‘software-oplossing op maat’ hebben, zelfs als er een bitje verkeerd staat… In no-time en werkelijk zonder de minste sporen van totale paniek, geheel koelbloedig, weten ze alle bitjes weer keurig in het gareel te krijgen; het enige wat de oplettende wachtende atleet waar kon nemen, ten minste als hij er op gespitst was, was een verdubbeling van het belgedrag. 

Volle maan 

En zo kon het gebeuren dat de 11-km lopers netjes op tijd in het startvak verschenen om weggeschoten te worden voor een draafpartij langs overvolle terrassen, door een feeëriek met fakkels en kaarsjes verlicht Kronenburgpark, een rondje om de Stevenskerk om uiteindelijk vanuit een heftig heuvelend centrum langs de traag voortvloeiende Waal te geraken en zo floep… De door volle maan beschenen Ooijpolder in. De koplampjes waren eigenlijk niet nodig, maar droegen wel in hoge mate bij aan de feeststemming… Bovendien kon je zo overal van grote afstand Govadianen, die zich als een virus door het gehele loperslint hadden verspreid, zien opdoemen, herkenbaar aan het logo tussen de malende schouderbladen.  

Het tempo lag hoog, de rondcirkelende satellieten konden de gps-horloges maar amper bijsloffen. Dries zat genietend glimlachend onze verrichtingen gade te slaan via de tracking-app op zijn mobiele telefoon… Hij zag tevreden hoe zijn atleten streden voor… Tsja, waarvoor eigenlijk? We zouden niet als Govadianen ergens bovenaan in de uitslagenlijst verschijnen, hoe goed we ook onze best deden; tijdsregistratie ontbrak deze keer, vanuit dat oogpunt liepen we ‘voor de kat zijn viool’… En toch, toch snelden we voort… Dit alles ter meerdere glorie voor onze Dries.  

Laserstralen 

Met een diepe zucht sloot Dries de tracking app; hij moest zelf aan de bak, tezamen met het legioen dat de 5 km ging volbrengen. Ergens halverwege smolten de 2 afstanden hartstochtelijk samen tot 1 deinend ritmisch roffelend peloton van zwoegende zweters die ondanks de inspanningen intens genoten van het feestelijk sfeertje dat was gecreëerd met rokende vuurkorven en kleurige vlammende laserstralen. 

Het feestgedruis begon pas echt pal na het passeren van de finishlijn, waarop traditioneel de stopknop van de activity-tracker wordt ingedrukt om de prestatie digitaal te bezegelen. Dat was echter deze keer een ernstige misrekening… Want de harstslagmeters, opgezweept door stampende beats-per-minute, zouden het ultieme bewijsmateriaal voor de thuisblijvers zijn geweest dat het echte calorie-verbranden pas na de run plaatsvond. Calorie-inname meten die toestellen toch niet en is geen enkele reden om aan de grote klok te hangen dat ieder biertje gelijk staat aan 2 boterhammen, en dat er uiteindelijk heel wat broden zijn verslonden die avond. Los in de heupjes, zeker bij gebruikers van de immens populaire groenlipmossel-extract, en blij van gemoed werden er schoenzolen versleten op de kinderkopjes voor het muzikale buitenpodium en tot in de kleine uurtjes daarna werd er binnen verder gedaan alsof onze biologische leeftijd ver onder de werkelijke lag (een korte nachts later spraken de feiten het bitterzoete tegendeel).  

Doetinchem 

Nog lang niet moe, maar gedwee beseffend dat het oud-Chinese spreekwoord “Alles hat ein Ende; nur ein Leberwurst hat zwei” ook nu weer van toepassing was lieten we ons naar de wachtende bus begeleiden, die voor de verandering niet leeg in Doetinchem stond, om comfortabel richting ons wachtende bed te worden getransporteerd waar we nagenietend nog even konden dromen over hoe mooi het allemaal wel niet was… Zzzz-Zzzz-Zzzz 

Gerd de Lange